anioly i demony

i've just closed my eyes again, fly me high through the starry skies, leze tutaj sam, sam, sam w samotnosci, wrazenie mam jakbym lecial w otchlan ciemnosci, to skomplikowane, jacy jestesmy prosci, anioly i demony walcza we mnie dwie skrajnosci, aniolowie strzega za dnia diabel kusi nocami, przewracam sie z boku na bok i szpachluje sufit oczami, zimnego potu krople splywaja mi po skroniach, stary rozaniec trzymam mocno w dloniach, probuje rozmawiac z bogiem, lecz on mnie nie chce sluchac, bo kiedy on mial czas dla mnie, niestety mnie nie bylo mnie tutaj, patrze na wskazowki, one stoja w miejscu, ja uwieziony w dwoch swiatow obrotowym przejsciu, kazda sekunda to wiecznosc, kurtyna nocy, nie potrafie sie wyrwac ze szponow niemocy, rozchodzi sie ciche echo w ciemnych agonii ulicach, brakuje tchu, snu nie moge oddychac, jedne chca mnie dusic, drugie reanimowac, jedne chca dreczyc mnie, drugie ratowac, dobre chca mnie chronic, zle zaciskaja szpony swe, czuje ich obecnosc, anioly i demony, ciezar mysli mnie przygniata, wolno zapadam sie w lozko, ledwo widze na oczy, choc nadal nie moge usnac, nadal oddycham wodka, choc nie mam czym juz rzygac, leze po ciemku jak w trumnie i przytula mnie strzyga, polykam cos na sen, bo to nieraz mi pomoglo, cisnienie gniecie mi czaszke, jak ocean lodz podwodna, przez zasloniete okno wpada jasny promien slonca, mam wrazenie, ze zatracam z rzeczywistym swiatem kontakt, zmeczony wzrok wbity w sufit, zimny pot, mrok, w duszy ucisk, nie moge siebie zniesc a co dopiero ludzi, w glowie glos co nie umilkl, chory umysl, chore mysli, nie potrafie przestac niszczyc, ranie bliskich, autodestrukcyjny instynkt, podlewany wodka, latwo stracic grunt ziom, choc moze juz za pozno, nie mam kontaktu ze stworca, w piers wbite szpony strzygi, w zakamarkach psychy ucze sie jak nienawidzic, jedne chca mnie dusic, drugie reanimowac, jedne chca dreczyc mnie, drugie ratowac, dobre chca mnie chronic, zle zaciskaja szpony swe, czuje ich obecnosc, anioly i demony, lekowe stany przewaznie miewamy noca, kiedy zostajemy sami z myslami, rece sie poca, miliony mysli czarnych, klebi mi sie w glowie, niech najgorsza z nich nigdy nawet nie przysni sie tobie, moja rodzina modli sie o mnie codziennie, a mi sie zdarza zapominac, nie myslec o nich zupelnie, zaplakana mama przez lzy mi powtarza 'prosze cie synu, wez bardziej na siebie uwazaj, moze sie w koncu ogarniesz, zatroszczysz sie o siebie, jesli ty nie, skonczysz z wodka, to wodka wykonczy ciebie', matki marnotrawnych synow maja najgorzej, gdy synowie plyna z pradem, a w okol plywaja wegorze, ta droga w jedna strone prowadzi do zatracenia, czlowiek jest glupi, bo poki nie straci to nie docenia, robi sie jasno juz, budzi sie miasto ze snu, swiatla miasta gasna tu, ja nie moglem zasnac znow, jedne chca mnie dusic, drugie reanimowac, jedne chca dreczyc mnie, drugie ratowac, dobre chca mnie chronic, zle zaciskaja szpony swe, czuje ich obecnosc, anioly i demony