sennik

zawsze bylem dzieciakiem, nie na bakier z prawem, raczej z prawej z plecakiem zarzuconym na ramie, oceny sprawialy mamie nie mala satysfakcje, wiec mialem parcie by starac sie jeszcze bardziej, tez chcialem zostac pilkarzem, jak kazdy w naszej bandzie, raz grzalem lawe, raz gralem jak dani alves, na koszulce szczesliwy numer czternascie, dawal mi sily, wtedy byly wazne dla mnie, po warunek fizyczny wciaz wyniszczal mnie mentalnie, wlasnie z tej przyczyny gardzili mna na murawie, w koncu rzucili to wszyscy, wyroslismy, kazdy poszedl w swoja strone szukac sobie iskry, nie powiem, ze bylem inny, oryginalny, bo balem sie wychylic poza szyki tych normalnych, moze sie nie mylisz mowiac mi, ze moglem walczyc, to byly tylko sny i bylem naiwny jak kazdy, przyszedl czas zajawek ulotnych jak banki, nie licze was juz nawet, mlody chcial byc fajny, wtedy zaczalem prosic tate o te najki, ktore teraz leza w szafie, nie sa biale tak jak afki, pozniej doszly do tego te fajne czapki, do dzisiaj mam manie, robie wystawe sobie z szafki, bylo skakanie, jezdzenie, granie i wszystko na nic, nie moglem odnalezc siebie, to brzemie chcialem strawic, lecz przeznaczenie w koncu rozlozylo karty, i ubralo w znaczenie zwykle, tanie sluchawki, zaczalem wierzyc w siebie przez to brzmienie na zawsze, i zyskalem cos wiecej niz nadzieje na starcie, odkrylem plomienie i byly szczerze realne, wiec rozladowalem atmosfere wersem na kartce, poznalem pania wene, dala tchnienie w biografie, ktora teraz na scenie zloze tu w jeden kawalek, po roku cwiczen uzbieralem na majka, traktowalem go jak dziewice i chronilem jak matka, wtedy juz tym zylem, tych linijek jak w bajkach, najebane w kazdym zeszycie nie zlicze na palcach, w koncu wypuscilem swoje pierwsze nagrania, to byla motywacja do dzialania, bartek wreszcie na powaznie zajal sie rapem, choc za plecami slyszalem miliony obelg i zazalen, pytali z niedowierzaniem, czy ten gruby frajer, na serio wydal kawalek i teraz wozi sie stale?, a ja tylko chcialem podzielic sie tym ze swiatem, bo wreszcie odkrylem talent i dalem wszystko na szale, ta wiare juz w sobie mialem, nie balem sie wyjsc przed szereg, i wcale nie jest inaczej choc wcale nie jestem pewien, czy zlamie ta barykade i zrzuce z siebie to brzemie, ktorym obarczylo miasto mnie, te sny sa we mnie