spokoj

, to jest noc, uspokaja mnie jej barwa, nie krzyczy kolorami, zasypiam w centrum miasta, znowu moga byc soba ci co lataja w maskach, i tylko noca widac o nich prawde w ich twarzach, ukochana poro dnia nie koncz sie prosze, to z toba najwieksze problemy zamieniam w proszek, znowu osiedla zeszyt, twoje prywatne slonce, ksiezyc, swiatelko w tunelu na zycia drodze, moze za czesto pokrywasz sie z ducha stanem, tworzycie pare, znow jestes jego panem, budujesz cisze, usypiasz tych co biegna, rozjasniasz mi umysl chociaz twoja siostra ciemnosc, dajesz mi pewnosc, sile na dzien nastepny, wylaczasz nerwy, mocny lek bez recepty, dama dla stresu, plyna procenty, nie wiem czy ja czy ty za mnie piszesz wersy, druga nad ranem, oczy na zapalce wisza, te slowa pojmane w nocy palce zapisza, mysli natchnione cisza, wena szepta frazy lekko, pergaminowa klisza, utrwalam obrazy jedna reka, te wyrazy lubia nocy melodie, tancza przy blasku swiecy tak plochliwie ostroznie, lubie spedzac z nimi chwile gdy swobodnie oddycham, w tej krainie mam spokoj jak wrak titanica, swiat i morze pokus odlegle jak biegun, odplywam w daleki fokus, bezruch, bez biegu, bez regul, czas zatrzymal sie na moment, tam na spokoju brzegu niedostepny abonent, no comment, wypatruje komet, na niebie licze gwiazdy piekniejsze od monet, lsniace miasto obojetne na piekno, a ja nie chce zasnac wsluchany w serca tetno, gesty dym zakryl gwiazdy, znikneli przyjaciele, zostalo ich niewiele, mniej niz na stole butelek, z tymi co zostali wyznaczamy nowe cele, daje im dostep na moj prywatny teren, dziele sie chlebem kiedy sa w potrzebie, chce dla nich lepiej, dobrze wiedza jaki jestem, mozemy sobie ufac w tym spierdolonym swiecie, i chcialbym zeby kazdy z nich znalazl swoje miejsce, nie bedzie latwo, nikt nie mowil ze tak bedzie, masz ciezki bagaz doswiadczen to zycie bedzie lzejsze, oby tak bylo, bo niektorych zycie depcze, zyja w kartotece, numer dowodu, pesel, daje ci serce, ono bije w twoich dloniach, dbaj o to, drugiego takiego nie spotkasz, moze jestem naiwny, mysle ze czujesz to samo, i za pare lat nie powiem, ze ufac nie bylo warto, czasem zycie meczy mnie do szpiku kosci, w deficycie na sen ten za marzeniami poscig, powiem cos ci, wole chwile samotnosci, bo gdy jestem rozbity szukam poczucia jednosci, mysle o milosci, jej cieplo mnie koi, wtulony jak dziecko spie w objeciach bez zbroi, czasami boli i plyna lzy jak nil, ale nic nie opisze tych dni, tych chwil, wiatr jak stradivarius przygrywa gdy plonie skret, dawka sativa kruszy, relaks od czubka do piet, ten akompaniament, melodie naszych ulic, lapia za serce ziom, mozna sie rozczulic, gdy slonce w oknie zegna noc barwa teczy, odzywcza rosa poi istoty z krainy mleczy, prosze daj mi jeszcze chwile, daj mi jeszcze moment, nim zacznie sie harmider, mego spokoju koniec