Za dawne czasy

Should auld acquaintance be forgot, And never brought to min’? Should auld acquaintance be forgot, And days o’ lang syne? For auld lang syne, my dear, For auld lang syne, We’ll tak a cup o’ kindness yet, For auld lang syne. We twa hae run about the braes, And pu’d the gowans fine, But we’ve wander’d mony a weary foot Sin auld lang syne. We twa hae paidl’t i’ the burn, From mornin sun till dine; But seas between us braid hae roar’d Sin auld lang syne. And here’s a hand, my trusty fiere, And gie’s a hand o’ thine; And we’ll tak a right guid willie-waught, For auld lang syne. And surely ye’ll be your pint-stowp, And surely I’ll be mine; And we’ll tak a cup o’ kindness yet For auld lang syne.

Czy mamy zapomnieć dawnych znajomych i nigdy ich nie wspominać? Czy mamy zapomnieć dawnych znajomych i dni sprzed wielu lat? Za dni sprzed wielu lat, mój przyjacielu, za dni sprzed wielu lat, wypijmy jeszcze kielich przyjaźni, za dni sprzed wielu lat. We dwóch biegaliśmy po zboczach i zrywaliśmy piękne stokrotki; lecz wiele nużących dróg przeszliśmy od tamtych dawnych dni. We dwóch brodziliśmy w strumieniu, od porannego słońca do południa; lecz szerokie morza huczały między nami od tamtych dawnych dni. Oto moja dłoń, wierny towarzyszu, a ty podaj swoją; wypijemy porządny, serdeczny łyk za dni sprzed wielu lat. Ty z pewnością zapłacisz za swój kufel, a ja zapłacę za mój; wypijmy jeszcze kielich przyjaźni za dni sprzed wielu lat.