Mary’nin Küçük Kuzusu

Mary had a little lamb, Its fleece was white as snow, And everywhere that Mary went The lamb was sure to go. He followed her to school one day, That was against the rule; It made the children laugh and play, To see a lamb at school. And so the teacher turned him out, But still he lingered near, And waited patiently about, Till Mary did appear. And then he ran to her, and laid His head upon her arm, As if he said, “I’m not afraid, You’ll keep me from all harm.” “What makes the lamb love Mary so?” The eager children cry; “Oh, Mary loves the lamb, you know,” The teacher did reply. “And you each gentle animal In confidence may bind, And make them follow at your call, If you are always kind.”

Mary’nin küçük bir kuzusu vardı, yünü kar gibi beyazdı, ve Mary nereye giderse kuzu mutlaka onu izlerdi. Bir gün onu okula kadar izledi, bu, kurallara aykırıydı; okulda bir kuzu görmek çocukları güldürüp oynattı. Bunun üzerine öğretmen onu dışarı çıkardı, ama kuzu yine yakında oyalandı ve sabırla bekledi, Mary ortaya çıkana kadar. Sonra ona koştu ve koydu başını onun koluna, sanki şöyle diyordu: “Korkmuyorum, beni her türlü zarardan korursun.” “Kuzu Mary’yi neden böyle seviyor?” diye haykırdı meraklı çocuklar. “Çünkü Mary kuzuyu seviyor, biliyorsunuz,” diye yanıtladı öğretmen. “Siz de her uysal hayvanı güvenle kendinize bağlayabilir, çağırınca peşinizden gelmesini sağlayabilirsiniz, eğer daima iyi davranırsanız.”